کریمه فقهی — هِیگیا

زخم‌ها وجهِ مشترکِ همه‌ی انسان‌ها هستند.
از نخستین لحظه‌ی تولد تا خراش‌های جسمی و روحی که در مسیر زندگی بر ما نقش می‌بندند،
این آنِ بزرگِ بی‌انتهاست — نشانه‌هایی از تکامل، از تبدیل درد به درک.
زخم‌ها نه چیزی برای پنهان‌کردن، بلکه روایتی برای به‌یادآوردن‌اند.
یادآوریِ رنج‌هایی که ما را به آن‌چه هستیم، تبدیل کرده‌اند.
خطوطِ بریدگی‌ها و بافت‌های هر قطعه، نشانه‌ای از فرآیند رشد و بازسازی‌اند.
گاه آگاهانه، چون انتخابی یک مبارزه برای پیشرفت، و گاه ناآگاه، چون زمین خوردنِ در نخستین گام‌های کودکی.
هِیگیا ریشه در باور دارد که می‌توان با شناختِ رنج، زیبایی را آفرید؛
می‌توان از زخمِ خود، درمان را به دیگران هدیه داد.